MODEL ZOP / SUPERWIZJA
Zatrzymaj się.
Zobacz więcej możliwości.
Superwizja w edukacji oraz dla psychologów i psychoterapeutów. Przestrzeń do analizy sytuacji zawodowych, relacji i trudności – oraz do podejmowania odpowiedzialnych decyzji.
01 / EDUKACJA
Superwizja w edukacji
Psycholog szkolny, pedagog, nauczyciel i dyrektor mogą patrzeć na tę samą sytuację z różnych stron. Superwizja pomaga zestawić te perspektywy i ustalić, co jest zadaniem konkretnej osoby, a co wymaga współpracy zespołu. Jest miejscem na analizę trudnych kontaktów, nieskutecznych interwencji, konfliktów oraz oczekiwań przekraczających możliwości placówki.
Zaczynamy od opisu zdarzeń i pytań uczestnika lub zespołu. Oddzielamy obserwacje od interpretacji, analizujemy dotychczasowe działania i szukamy kolejnych kroków w ramach rzeczywistych kompetencji szkoły. Przyglądamy się także temu, jak napięcie i presja wpływają na komunikację dorosłych oraz ich kontakt z uczniem.
Dla kogo: psychologowie szkolni, pedagodzy, nauczyciele, wychowawcy, dyrekcja i zespoły placówek pracujących z dziećmi i młodzieżą.
Co można wnieść na spotkanie?
- Trudną relację z uczniem lub jego rodziną.
- Rozbieżne oczekiwania wobec sposobu udzielania pomocy.
- Uzgadnianie działań nauczycieli, specjalistów i dyrekcji.
- Pytania o granice roli i odpowiedzialność instytucji.
- Obciążenie emocjonalne i poczucie bezradności.
- Sytuację, w której kolejne działania nie przynoszą zmiany.
02 / PRAKTYKA SPECJALISTYCZNA
Dla psychologów i psychoterapeutów
Superwizja służy pogłębieniu rozumienia przypadku i procesu pomocy. Można wnieść pytanie o kierunek pracy albo konkretny moment spotkania: trudną rozmowę, własną reakcję, zmianę w relacji czy poczucie, że proces się zatrzymał. Wspólna analiza pozwala sprawdzić hipotezy, dostrzec pominięte informacje i rozważyć dalsze kroki.
W pracy z dziećmi i młodzieżą ważna jest relacja z rodzicami oraz szerszym otoczeniem. Przyglądamy się zasadom współpracy, komunikowaniu informacji i granicom kontaktu. Rozmawiamy także o wpływie własnych emocji, przekonań i obciążenia specjalisty na rozumienie sytuacji oraz decyzje.
Przestrzeń do pogłębionej analizy
- Formułowanie przypadku, cele i kierunek procesu.
- Relacja z osobą korzystającą z pomocy i reakcje specjalisty.
- Współpraca z rodzicami i innymi specjalistami.
- Impas, trudności w kontakcie i rozbieżne oczekiwania.
- Granice, odpowiedzialność i dylematy etyczne.
- Zakończenie procesu i dalsze zalecenia.
JAK ROZPOCZĄĆ
Twoja rola.
Twoje pytanie.
Wspólny namysł.
Napisz, w jakiej roli pracujesz i czy pytasz we własnym imieniu, czy dla zespołu. Wystarczy ogólny opis obszaru, którym chcesz się zająć. Formę spotkań, częstotliwość, osobę prowadzącą i warunki ustalamy przed rozpoczęciem.
Jeśli potrzebujesz zaliczenia superwizji w ramach konkretnego szkolenia lub certyfikacji, zaznacz to w zapytaniu. Możliwość zaliczenia wymaga osobnego potwierdzenia.
W formularzu nie wpisuj danych uczniów, pacjentów ani szczegółowej historii ich trudności. Materiał do superwizji przygotowujemy z poszanowaniem poufności.
Od jakiego pytania chcesz zacząć?
Krótko opisz swoją rolę i oczekiwania. Szczegóły omówimy po nawiązaniu kontaktu.